شرط آینه

روزی کنار آینه دیدم که موی مــن

                                          تاری ز تارهای سیاهش سپید شد

گفتم دگر که دوره پیری فرا رسید

                                          گفتم امیدم از همه جا نا امید شـد

با این خیال باطل خود پیر می شدم

                                          دنیا به چشم تیره من بی فروغ بود

روز دگر نشانی از آن مو نیافــــــتم

                                          گفتم که حرف آینه گــــویا دروغ بود

در باغ آرزو گل من تازه می شگفت

                                     آن روزها که میوه ناپخته می رســــید

پیری که با جوانی من بود در ستیز

                                      ما در این نبرد به هر سوی می کشید

پنداشتم شباب جوانی ز من گریخت

                                      رفتم دوبـــــاره جـــــانب آینــه تاختم

دیدم که صدق گفته او آشکار شـــد

                                      من شـــــرط خود مقــابل آینه باختم

موی مرا گذشت زمان می کند سپید

                         آینه آنچه داد نشـــــان راســــت گفــــته بود

وقتی که من از آینه برخاستم به قهر

                         با من هر آنچه را که دلش خواست گفته بود

 

                                 رشت 1339/06/25

/ 0 نظر / 4 بازدید