بردبار غزل

شاخه گر شد معــتبر از بــرگ و بـــار خویشتن

                                 نخـــل صبــرم ریشـــه دارد ز اعــتبار خویشتن

گر بکــاهی می فروشندم حریفان عیب نیست

                                 کــوه کــنـجـی خــفتـه دارم در کــنار خویشتن

گــــــم کند در سیر مقـصد راه خــود را بیشتر

                                 گــــر شود هــر ذره ای دور از مــدار خویشتن

قــدر مــا را در هــنر بهتر که نشــناسد کسی

                                 تـــا غریب افتاده باشـــم در دیــــــار خویشتن

خــــونـم از دل میچـــکد تا رنــگ گیرد دامنش

                                 لالــــــه صحــــــرا که گـردد داغـدار خویشتن

در بهــــــــار آرزومنـــــدی شکوفــــــاتر شود

                                 بــــرگ سبز گلـــشنم در شاخــصار خویشتن

گـــر که روشــــن کرد در آیـــنه رویــت آفتاب

                                 مــــــاه مـن گیرد فروغ از شــام تار خویشتن

میــشود تابنده چون خورشــید من عالم فروز

                                 هر که شوید ذره ای چشــم از غبار خویشتن

با چراغـــی بر سر خــود کورسویی چون برم

                                 مـــن که دارم ماهــــتابی بر مـــزار خویشتن

بــس که در چشـــمان خود دارد شرار آتشی

                                 بــا نگـاه شعلـــه ســوزد رهــــگذار خویشتن

زین سبکبالی ((معالی)) بی قراری نارواست

                                 بـــــردباری کرد هـــر کس برد بـــار خویشتن

 

                                 رشت 1363/12/25

/ 0 نظر / 27 بازدید