مثنوی

در ســــــــــــخنــها بــــــــــــلند پروازم

                                 نـــــغـــمــه خـــــوان هـــــــــزار آوازم

جـــــــــای در برج آسمــــــــــــان دارم

                                 لانه در اوج کــــــهـکشــــــــــــان دارم

بــــــــال بگشــــــــا که جای مـــا بینی

                                 در نهــــــــــــــان روی آشـــــــــنا بینی

چشــــــــم دل بـــاز کـــن کــه در معنا

                                 عاشــــــــقی همـــــچو من کنــی پیدا

کــــــــه چنین عاشــــــــــقانه مجنونم

                                 ذره ای ز آفــــــــــــــتـــــــــاب گردونم

من چیـــــــم,قطـــره ای ز ابــــــر بهار

                                 من کیـــــــم,شاعـــــری نکــــــو گفتار

در دل بحـــــــر چـــون صــــــدف باشم

                                 یــــا در ایـــن مــــوج بی هــدف باشم

همــــــــــه آفـــــــاق را نمـــودم سیر

                                 از کـــــلـیسا,کنشت و مســـــجد و دیر

هــــر چـــــه دیـــــدم جمــــال او دیدم

                                 هر طـــــــــرف جلوه ای نکـــــــو دیدم

گشـــــــــتم در سـرای هـفـــت اقلیم

                                 یـــافــــــــتم در صــــــــفـای دل تعلیم

تــــــــا که بعد از گــــذشــته های دراز

                                 شـــــده ام با خیــال حــــــــق دمساز

یــــــــادی از عشـــــق جـان فزا کردم

                                 نغـــــــــمـه در ســــاز اقـــــــربا کردم

بـــــاده از جـــــــام عشـــــق نوشیدم

                                 مســـــت مـــی گشــــــتم و تـرا دیدم

ســـــر به میخــــــانه ها نهــادم دوش

                                 جــــــــــرعه ای زان پیاله کــردم نوش

محــــــــو طــــــرز نگــــــــــاه او بودم

                                 در نهـــانخــــانـــه با وضــــــــــــو بودم

نـــقــــش رویـــت در او نمـــــــایان بود

                                 در طـلب هــــــر چــه خواسـتم آن بود

جــــــام در جــــــام یکـــــــــدگر دادیم

                                 بــــــاده از ســر عشـــــق ســر دادیم

هـــــر کــــه با ذوقـــــم آشـــــــنا نبود

                                 واقـــــــف از ســر حـــــال مـــــــا نبود

تــــــو که از مـــا و مــن بـــری هستی

                                 دل بــــــه اوراد یـــــا علــــــــی بستی

هــر چــه دیــدم نـدیـدمـش جــــــــز او

                                 وحــــــــــده لا شـــــــــریــــــک الا هو

 

                                 رشت 1356/11/24

/ 0 نظر / 8 بازدید