آتشدان غم

نه فریادم کند تاثیر و نه پژواک شـــیون هم

                                          از این بیهوده نالیدن به تنگ آمد دل من هم

ز بس آوای جغد از هر طرف پیچید در عالم

                                به خاموشی نشست از داغ بلبل باغ و گلشن هم

ز سیلاب غمت هرگز دلا آسوده ننشـــینم

                                         بیا اشکی چکان از ناوک مژگان به دامن هم

شب از دلتنگی و غم , دست و پا گم کردی و آخر

                                           چراغ خویش را پیدا نکردی روز روشن هم

 شدم مشتی غبار زیر پای دوستی , اما

                                      نیفشاندی کف خاک مرا در چشم دشمن هم

چنان گرم سخن بودم که در بزم فرح رویان

                                         میان صحبت گل , ده زبان آورد سوسن هم

 اگر آبی نباشد دست رس از بهر خاموشی

                                      سرشکی می توانم زد به آتشدان گلخن هم

ز خامی می توان عاقل نمودن طفل کودن را

                                    به آتش نرم کردن می شود در کوره آهن هم

به خودسوزی شبی را بگذرانم , وقت طی گردد

                                 چراغ خانه خاموشست و پیدا نیست روغن هم

اگر بندند ز هر سو , ((معالی)) روشنایی را

                                           فروغ آفتاب مــــا بـــرون تابد ز روزن هم

 

                                 رشت 1334/03/08

                          ----------------------------------------------------------

 

/ 0 نظر / 6 بازدید