غم آشکار

هــــر دل اســیر شــد بــه کــــمند نـــگار ما

                                 روزش سیـــــاه گـــشـت چــنان روزگـــار ما

تـــا رفـــت از کنــــار مــن آن صبــــح دلفروز

                                 یــک رنـگ مـانـده است خــزان و بهــــــار ما

تـــــا بسته ایم رشــته الفت به مهر دوست

                                 بــــا دیگران نکــــوست نپـــــاید قـــــــرار ما

هــر شب به بزم باده کشانیم مست مست

                                 از ســـــر نمـــی رود بـــه سبـویی خمار ما

دردی کشـــــان ســـاغـر میــــــخانه حقیم

                                 کـــس پــی نبرده اســت ز اسـرار کـــار ما

روشــــــن دل تـــو باد اگـــر تیــره طالعیم

                                 تــــــاری نگیرد آیـــنــــه ات از غـــــــبار ما

خلـــوت نشین گوشــه خویشیم ای عجب

                                 عـــالم شـــده است با خــبر از حال زار ما

چون شمع نیمه سوز ((معالی)) گداختیم

                                 پنهــــان بــه دل نشــسـته غــم آشکار ما

 

                                 رشت 1354/11/25

/ 0 نظر / 13 بازدید