شعله داغ

بــه عمــــر کــــوته خـــــود بــــــوده ام روشــــنــگــر فردا

                                    کــه از روشنــدلـی در آتــــش خــــویشــم چـــو کوکبها

نــــگـاهـم شـعلـــه دار شمــع بیداریست شـب گاهان

                                   فـــروغ دیدگــــان من چــــو فــانوســــــی است بر دریا

مـنم آن کــوه خــاموشــی کــه آتــــــــش در درون دارد

                                    تـویـی چــون کـــوره خــورشید گرمی بخش و آتش زا

بـــه امیـــــدی کـــــه خـــواهم روزگاری دید از این بهتر

                                    بـــــــرم خوشحـــالـی امــروز را تا کــــی رســــد فردا

شـــکستم در خـــود از عــشــق تــو بتهای درغین را

                                    کــه در چشـــــمم گلستـــانی شود اخــگر خلیل آسا

ز بــــــس در چشــم هــر استاده ای افـــتادگی کردم

                                    ز بیـــــدستی بــــــدور از کـــــاروان افــــــتاده ام از پا

چــــــنان با ســـربــــلندی پــــیش بـردم زندگــانی را

                                    نـــگوید تا کـــسی گمــــــگشته از مـــن روح استغنا

بگــــرمی آتـــــشم امـــا به چشمت چشـمه سردم

                                    به نرمی شعـله ام اما به سختی سـخت چون خارا

من آن اشکم که می ریزد من آن آهم که می خیزد

                                    تو آن شــمعی که می ســـــوزد پر پـــروانه بی پروا

به سنگین خوابی سنگم,صبورم از چه می خوانی

                                    ســبک چـــون قطره اشـکم که می غلطد به دامنها

((معالی)) قــــــرعه خــود را به فـــال نیکــبختی زن

                                    که تا در طـــــالـــعت گردد فــــــروغ زنــــدگــــی پیدا

 

                                 رشت 1345/08/07

/ 0 نظر / 12 بازدید