گل شاخه

مـسـتـی مـکـن بــــازار ایـن مـیـخـانـه مشکن

                                 چـون شد تهــی جـامت ز مــی پیمانه مشکن

دستـــم بگـــیــر از دام و بــنــد از بــنــد وا کن

                                 بــــال مـــــرا در جستجـــوی دانــــــه مشکن

صــاحبـــدلـــــی آزرده را از خــــــــود مرنجان

                                 نـازکــدلـی چون شیشه را خصــمانه مشکن

پــا چـــــون بگلشن مـــی نهـی خود را بیارای

                                 گـــــل را برای خاطـــــر پـــــروانـــــه مشکن

گـــــــــر شب وضو کردی ز جام می فروشان

                                 چـــــون صبح برگشــــتی در میخـانه مشکن

میـــهمـــان برایت میــرسد آغــــــــوش بگشا

                                 محـــــــراب ابـــــرو در حریــــم خانـه مشکن

یـــــا در وفــــای دوستــــان پیمــــــان نگهدار

                                 یـا عــهــد خـــود را ای دل دیـــوانـــه مشکن

دنــدانـــه هـــای شــانــه دردی کـــــهنه دارد

                                 بــر تـار مویت چـــون زدی گـل,شانه مشکن

چـــــون ره بریــدی در شب احــــــــرام الهام

                                 گـــل نغــــمه های اســـــتوان حنانه مشکن

طبعت ((معالی)) در سخن تا نرمخویی است

                                 مــردانـه دل از خـــویش از بیگـــــانه مشکن

 

                                 رشت 1363/08/07

/ 0 نظر / 20 بازدید