گنج نهان

تو هم در سینه ای دل ناله از دردی گران داری

                                          که همدستان دردی,داغ دل از دیگـــران داری

من آن مرغ گرفتارم که وحشت از خــزان دارم

                                          تو آن شاخ برومندی که بیم از باغــــبان داری

ز درب خانه ات گل کاشتی تا سقف ایـــــوانت

                                          ندانم گلفروشی یا که در باغ آشـــــیان داری

من از شمع خیال خویشتن آتش زدم بر جـان

                                        تو چون پروانه از داغ چه کس آتش بجان داری

دل حسرت کشی دارم,رءوف و مـهربان,آری

                                        تو با آن حسن روز افزون دلی نامــهربان داری

فرو بستم لب از شیرین زبانیها و خاموشــم

                                           تو با آن بی زبانیها چو سوسن ده زبان داری

((معالی)) خو مکن همچون فقیران با تهی دستی

                                          که در ویرانه آباد دلـــت گنجــی نــهان داری

 

                                 رشت 1336/04/28

/ 0 نظر / 4 بازدید