عقل دور اندیش

آفتابم ذره در هر ذره پیدا می شود

                                          قطره ام پیوست چون با سیل دریا می شود

تلخی ایام را با صبر از خود دور کـن

                                          در سبوی کهنه می گر ماند صهبا می شـود

در جوانی کام شیرین کن که هر خیری دراوست

                                          ور نه در پیری کجا از قوره حلوا می شــــود

تیره اندیشـــــان عـــــــالم در محاق ظلــــــمتند

                                      کور کی از خواب چون برخواست بینا می شود

زین تجارب خوب دانســـــــتم که در صاحب دلی

                                          آدم فهمــــــیده روزی اهل معــنا می شود

این همه دانایی از اندیشه و تدبیر اوســــــــــت

                                          عاقل گر همـــــــــنشین مرد دانا می شود

وقت پیری از دویدن ها چه دیر آمـــــــــــــوختم

                                          خسـتگی ها بیشتر از سستی پا می شود

کار نیکو هیچـــــگاه از دسـت نامـــردان مــــخوا

                                     هر که مردی خواهد از نامرد , رسوا می شود

چشمه سار اشــــــــــک ما لبریز سازد نهر را

                                     سیل چون جاری شود راهی صحرا می شود

لقمه نانـــــــــیست آلوده به خون در زیستن

                                          از برای ما اگر چیـــــزی محـــیا می شود

پیش ارباب وفا آنکس که میزد لاف عـشـــق

                              کی چون من در عاشقی مفتون و شیدا می شود

تا توانی باش چون گل با طراوت در شبــــاب

                                          ور نه در پیری هزاران عیب پیدا می شود

خوب رویی نازنین سرپوش علت های توست

                                 خنده هر زشتی که بر لب داشت زیبا می شود

آدم بد می شود با خوب گاهی همنشـــــین

                                    همچو خاشاکی که هم آغوش دریا می شود

عاقلان را عقـــــل دور اندیــــــش میآرد براه

                                        کز توهی مغزی عبث دیوانه دانا می شود

سحر مکاران کجا با معجزش پهلــــو زنـــــد

                                    اژدها وقتی عصا در دست موسی می شود

بی فروغ روی آن دلبر که دور از چشم ماست

                                         سوز امروزش چراغ افروز فردا می شود

لب چه می بندی ((معالی)) از هراس یار دور

                                        در غزل وقتی کلامت نغز و گویا می شود

 

                                 رشت 1361/08/27

/ 1 نظر / 14 بازدید
azarshahi

roheshan shad yadeshn geramin.[گل]