داغ محبت

بــگــردون مــی رسد هـر شب ز دل آه وفغان ما

                                    حــــدیث درد مـــا بـایــد شــنــید از هــمزبــان ما

هـــــزاران نـالـه از ســوز درون خــــویشتن دارم

                                    کـــــه مـــی ریزد بجای اشـک خون از دیدگان ما

حـــرارت آنــــچنان گــــیرم ز شوق آتشین رویی

                                    کـــــه از داغ محــبت مــی زند آتـــش به جان ما

ز خــــون آسـمان دشت قیامت می شود رنگین

                                    اگــــر تیغ فــــلک افــتد به دســـت نــــاتـوان ما

زلال گــــریه نهـریـم در آغــــوش ســـــروستان

                                    کـــــه باشــد جلـوه بالا بلنــــدان از نشــــان ما

حـــدیث دفــتر ما نیست غیر از خون دل خوردن

                                    کـه بـاید قصـه تلــخی نــوشت از داستـــان ما

بصحـــرایی که گلـــریز است حـتی باد نوروزی

                                    چســــان از دســت طوفان دور ماند آشیـان ما

چو شبنم از گل رویش ((معالی)) خنده بگریزد

                                    نفــــس آلــــــــوده گر آید کسی در بوستان ما

 

                                 رشت 1345/10/12

/ 0 نظر / 13 بازدید