تیشه فرهاد

خاطر آسوده چه داند,دل ناشاد کجاست

                                          مرد محنت زده را طاقت فـریاد کجاســت

در زمانی که هنر خاک به سر می ریزد

                                          در بر بی هنران حرمت استاد کجاســـت

سنت مردمی اکنون به فراموشی رفت

                                          در نظر آنکه ز دلخسته کند یاد کجاســت

خود در این شهر کسی نیست به دادم برسد

                                       دست ما گیــر و بگو خانه گه داد کجاسـت

بیستون گر چه ز شیرین اثری ماند ولـــــــی

                                      تیشه عشق کجا گم شد و فرهاد کجاست

دهــــن شـــــکوه ما را به چـــمن باز مــکن

                                          بلبل ار ناله کند در قفس آزاد کجاســـت

به طربناکی ما خرده چه گـــــــــــیرد نادان

                                          در بر بیخردان همت و امداد کجاســــت

پیش نااهل ((معالی)) چو تو در کــــار هنر

                                          نازک اندیشی و تدبیر خداداد کجاســـت

 

                                 رشت 1354/08/27

/ 1 نظر / 3 بازدید
فربد

از شعر شیوا و روان مرحوم محمدرضا معالی لذت بردم امیدوار م باز هم از سروده هایشان برامون بزاری عزیزم[لبخند][لبخند]