طلوع خورشید

بذوق دانه بستم در قفـــــــــس آغوش بازم را

                                          ز دلتنگی به عالم هیچ کس نگشود رازم را

بسان کوه سنگین مانده ام در جای خود شاید

                                          سبک چون کاه نشمارند طبع بی نیــازم را

ز بس افتادگی ها سربلندم کــرده در عــــالم

                                          که پا در گل نخواهم دید سرو سر فرازم را

جدایی از کنارش تلخ سازد عمر و می خواهم

                                          که برگردد کشد گاهی به گاه گریه نازم را

چنان با جلوه می آید ز بخت روشنم ترســــم

                                          طلوع آفتابش شام گــــــرداند نمــــازم را

به یک غفلت که بنشستم,رقیبم از سر فرصت

                                          به دام افکـند به صد حیـله یار دلنـوازم را

ز جا برخواست تا برهم زند با تاب گیســـویش

                                          شـب یلدا و دست کوتـه و شام درازم را

ز نا همواریت آموخـــــــتم ای چرخ در گردون

                                          از این پستی بلندیها ره شیب و فرازم را

بنای نــاله در بـــزم تو با خود درددل کـــردم

                                     درون سینه غیر از دل کسی نشنید رازم را

من از صاحبدلان بردم ((معالی)) فیض و دانستم

                                    کسی جز صـاحــبان دل ندارد فــکر بـازم را

 

                                 رشت 1335/10/14

/ 0 نظر / 12 بازدید