محمد رضا معالی متخلص به "فروغ"

معرفی اشعار استاد محمدرضا معالی

عشق مجازی
نویسنده : فرزانه معالی - ساعت ۳:٠۸ ‎ب.ظ روز شنبه ۱۳٩۱/۱٢/۱٢
 

چـــــه خـــــوش بــاشد کـــــــنارم در بهــاران یار دلجویی

                                 بـــــروی ســـــبـزه زاری,ســــایــه بــــــیدی,لـــب جویی

بـــــزیــر پــــرتــو مـــــاهـــی کـــنــار چـــشـمــه سنگی

                                  بـــه آوای هـــــــزاران,ســــــاغــری از دســـــت گلرویی

بــــســودای تــــو مــــی بـــازم هــمـه نــقـد وجــودم را

                                   اگـــــر از تـــار گـــیـســـویت شـــود کـــم رشـــته مویی

طـــــــبـیـبـا دردمــنــدی خــســتـه ای زار و پــــریشانم

                                   دوای دردم ار خـــواهـــی ز گــــلــرویـی رســـــان بویی

ز چـــشمـــان شـــــرر بــارت اگــــر چـــه فتنه ها خیزد

                                   چــــــه زیــــبای ســــتـمکـاری چـــه رعــنای جفاجویی

بــــناز و عشــوه دور از من چه می خندی چو می گریم

                                    تو با آن چشم و با آن لب چه می خواهی چه می گویی

بــــــدام افــــتاده مرغـــی خســـته بالــم رحـمــتی آور

                                   کـــــه پـایـــم در کـــمنــدت شـــد اســــیر دام گیسویی

بــــخـون دیــــده پــــروردم دل حــســــرت نــصـــیبم را

                                   خـــــدایــا بـــر حـــذر دار از فـــریــب چـــشـــم جادویی

بــهــرسـویـی کـــه روی آرم بــــلای جـــــــان من گردد

                                    خـــطـی خـــــالـی دهــانی قـــامتی چشمی و ابرویی

بـــفیض نـــکـــهـت گــــــلزار روی دوســــــت می باشد

                                   ((معالی)) را شــــکـــرخا طـــوطـــی طبع سخن گویی

 

                                 رشت 1352/01/24